''Opowiedziała mi też jak próbowała w długich rozmowach nawrócić pewną duszę, ale bezskutecznie. …

''Opowiedziała mi też jak próbowała w długich rozmowach nawrócić pewną duszę, ale bezskutecznie. Aż w końcu zniecierpliwiona, powiedziała temu panu: „Nie będzie dziury w niebie, gdy pana tam zabraknie” – Dopiero te słowa podziałały i nawrócił się. Inny, przyszedłszy zastrzegał się na wstępie, że jest ateistą i nigdy do spowiedzi nie pójdzie ale przyszedł, aby ją poznać. Po dłuższej rozmowie skruszył się, prosił Siostrę Medardę o błogosławieństwo, a po trzech tygodniach nadeszła wiadomość, że odbył szczerą spowiedź z całego życia. Słyszałam o wielu podobnych nawróceniach''

ŚWIADCZENIE
prof.Janiny Tomasówny
o śp. Siostrze Medardzie

„Ciocia Medzia” - s. Medarda
zmarła w opinii świętości
w 80 roku życia.
Ur. 19.03.1893
Zm. 16.05.1973

Z MOICH KONTAKTÓW
z Zofią Wyskiel (siostrą Medardą)

1
MÓWIŁO SIĘ OGÓLNIE „SIOSTRA MEDARDA”

Tyle, ile pamiętam z jej opowiadania, urodzona była w Nowym Sączu, a może
w okolicach Nowego Sącza. Ojciec jej był architektem, miała liczne rodzeństwo,
wychowana bardzo religijnie, zwłaszcza matka dawała żywy przykład
pobożności.
ŻYCIE ZAKONNE
W 19 roku życia, po ukończeniu szkoły średniej (w 1912) wstąpiła do klasztoru.
Jak nieraz mówiła, do klasztoru zaprowadziło ją piękno przyrody. Podziwiając
urok twórczości Bożej, zapragnęła oddać się na służbę samemu Stwórcy.
2
Być może, że zaczęła swój nowicjat właśnie w Nowym Sączu, chociaż nie wiem
tego na pewno.
Wkrótce po złożeniu ślubów, a może w kilka lat później została przysłana do
Poznania – nie wiem, w którym roku – jako Siostra Serafitka, z poleceniem,
aby tu przygotowała teren na budowę klasztoru.
Siostra Medarda już we wczesnych latach swego dzieciństwa miała pewne
charyzmaty i jako 12-letnia dziewczynka widziała koło siebie Anioła Stróża.
Później te wizje i również słyszane słowa stopniowo się wzmagały i – jak mi
Siostra opowiadała – słyszała często słowa Pana Jezusa napominającego:
„Zbuduj mi ambonę!” Było to już w klasztorze. Siostra zrozumiała, że ma
starać się o to, by powstał dom rekolekcyjny.
Nie wiem, czy w klasztorze siostry o tym wiedziały i na tej podstawie
skierowano ją do Poznania. Na pewno Bóg skierował ją tutaj, by swoje zamiary

przeprowadzić.

JA TU PRZYSZŁAM ZE ŚWIĘTYM ANTONIM I JA TO CHCĘ MIEĆ ZA DARMO!
Jak siostra sama opowiadała, miała w kieszeni po przyjeździe do Poznania 5 zł,
ale zaraz zaczęła poszukiwania za odpowiednią parcelą pod klasztor. Upatrzyła
sobie miejsce za mostem św. Rocha i poszła z gotowym planem do Zarządu
Miasta w ratuszu z prośbą o tę parcelę. Odpowiedziano jej, że dopiero trzeba
zwołać zebranie Zarządu i jeżeli uchwalą sprzedaż, to teren ten kosztować
będzie 10 tysięcy złotych. Na to Siostra ze zdziwieniem odpowiedziała: „Ależ
Panie! Ja tu przyszłam ze świętym Antonim i ja to chcę mieć za darmo!”
Po tygodniu czy dwóch wróciła po odpowiedź: a wtedy orzekli ci panowie, że
owszem, dać jej to mogą, ale ponieważ to musi być sprzedaż a nie dar, więc
trzeba, aby zapłaciła 1 tysiąc zł.
Siostra zgodziła się i tego samego dnia napisała najpierw do jednego banku, a
potem do drugiego z prośbą o 500 zł na zakup parceli pod klasztor, na co
dostała odwrotną pocztą przesyłkę owych dwa razy po 500 zł w darze i parcela
3
została zakupiona. Powolutku zaczęła się budowa z dalszych uproszonych

pieniędzy i – „ambona została zbudowana”.

CO WIEM O SIOSTRZE
W dalszym ciągu mego opowiadania chcę powiedzieć, co wiem o Siostrze, -
czy to z własnego jej opowiadania, czy z tego, co mówili inni, czy wreszcie
czego sama doświadczyłam przy bliższym się z nią zapoznaniu. A zapoznałam
ją chyba w r. 1940, najdalej w r. 1941 i do końca jej życia utrzymywałam z nią
bliski kontakt, a więc przez więcej niż 30 lat. Poznałam ją zupełnie przygodnie
w poczekalni u lekarza. Siostra zwróciła się wtedy do mnie i coś mówiła o Bogu
– nie pamiętam co – byłam tylko zdziwiona taka bezpośredniością. – Jak mi
później powiedziała, poznała we mnie od razu duszę sobie „pokrewną” i
wiedziała, że będziemy miały z sobą jakieś wspólne zadania czy działanie.
W każdym razie od tego pierwszego spotkania nasz kontakt stał się bliski i
spotkania częste. Był to czas okupacji, kiedy siostry chodziły w „cywilu” i miały
swobodę w wychodzeniu do miasta. Zatem spotykałam ją codziennie w
kościele św. Wojciecha, jednym z dwóch kościołów w mieście, które wtedy nie
były zamknięte dla Polaków. Po Mszy świętej odprowadzałyśmy się wzajemnie
i tak powoli Siostra zaczęła wypowiadać swoje zdania o religii, mówiła na temat
pobożności – i wnet mogłam zauważyć, że wypowiedzi jej były niepowszednie i
nieprzeciętne.
W domu notowałam sobie niektóre jej uwagi i zdania, chociaż wobec niej nie
okazywałam żadnego zadziwienia ani podziwu. Sama zresztą byłam z początku

trochę nieufna, a w każdym razie ostrożna w wypowiadaniu jej swojej opinii.

CO ZANIEDBAŁEM NA ZIEMI MUSZĘ TUTAJ UZUPEŁNIĆ
I tak, na przykład idąc z Siostrą plantami, wspominałam jej o moim niedawno
zmarłym szwagrze, nie mówiąc jeszcze o nim nic więcej – kim był i jakim był. A
Siostra odpowiada: „Wiesz jak go widzę? Jest czynny przy ołtarzu, jakby w
roli subdiakona”, i mówi tak: „Co zaniedbałem na ziemi muszę tutaj
uzupełnić” (tzn. że był w czyśćcu). Dopiero wtedy wyjaśniłam, że zmarły był
4
swego czasu w Seminarium Duchowny, skąd wystąpił, a w kilka lat później
poznał moją siostrę i z nią się ożenił.
Mówiła więc o duszach zmarłych. Mówiła tak samo o duszach żyjących.
Podobnie innym razem wspominałam na ulicy, że mam bardzo pobożnych w
Warszawie, nie mówiąc poza tym o nich nic bliższego. Powiedziała Siostra:
„Tak, ta pani to dusza ascetyczna…, Ten pan idzie naturalną drogą dziecka
Bożego” i zaraz o jeszcze innej duszy dodała: „A ta jest dusza
kontemplacyjna z podłożem mistycyzmu”. Uderzająca była dla mnie trafność

tych wypowiedzi.

PAN BÓG JEJ NICZEGO NIE ODMAWIAŁ
I BYŁA WYSŁUCHIWANA W SWOICH MODLITWACH
Przy bliższym poznaniu Siostry przekonałam się, że można się było do niej
zwracać w każdej trosce, a znajdowało się uspokojenie i pociechę.
Przekonałam się też, że Pan Bóg jej niczego nie odmawiał i była wysłuchiwana
w swoich modlitwach. Wiarę miała tak wielką jakiej – mogę to szczerze
powiedzieć – nigdy u nikogo nie spotkałam. Gdy np. chodziło o uproszenie
uzdrowienia dla ciężko chorych, a nawet beznadziejnie chorych, odpowiadała:
„Dopóki nie jest w kostnicy nie tracę nadziei. Trzeba się modlić!”
Pewnie, że czasem bywało, że ktoś polecony jej modlitwom przecież nie był
uzdrowiony, ale były to raczej wypadki, kiedy nie obiecywała uzdrowienia,
wiedząc, że Pan Bóg ma tu inne zamiary. Mówiła np. tak: „Pan Bóg tę duszę
zabiera bo gdyby żyła dłużej, nie uświęciłaby się”. Zawsze Bóg ma bowiem
na uwadze dobro duszy i życie wieczne.
O zakonach wyraziła się, że często Bóg powołuje duszę do klasztoru, aby ją
tam uchronić i zabezpieczyć, bo w świecie nie uświęciłaby się. Oczywiście
to nie jest reguła, bo każda dusza jest inna i każda ma służyć Bogu na sposób

jej właściwy.

SIOSTRĘ NAZYWANO „ŻEBRACZKĄ MODLITWY”
5
Siostrę nazywano „Żebraczką modlitwy”, bo każdego kogo spotykała prosiła o
modlitwę. W ten sposób zapewniała sobie pomoc w swoich modlitwach.
A modliła się nieustannie, miała wielki dar stałej łączności z Bogiem.
Wspominała mi raz, że modlitwą w jednej sekundzie obejmuje cały świat:
ziemię, niebo, czyściec.
Widziałam ją raz z daleka na ulicy. Szła raźnym krokiem, energiczna, a przy
tym pełna godności. Wyczuwało się w niej moc duchową. Były to czasy, gdy
Siostra była jeszcze zdrowa. Później wiele chorowała i ruchy jej stały się bardzo

powolne, ociężałe – jak u starców.

NAJWIĘCEJ GO LUBIĘ ZE WSZYSTKICH UMARŁYCH
Pewnego razu Siostra poszła ze mną na cmentarz garnizonowy, gdzie
odwiedziłam mego zmarłego brata. Gdy doszłyśmy już do tego grobu, spytała
Siostra: „Czy twój brat był w wojsku Hallera, bo ja go widzę w mundurze
Hallerczyka?” Mówię, że tak i tak jest pochowany. Opisała mi go dokładnie jak
wygląda i to z takimi szczegółami jak np., że ma oczy głęboko osadzone, iż
umiałam go sobie wyobrazić jak żywego, chociaż od jego śmierci minęło wtedy
ponad 20 lat. Mówiła, że za wiele cierpień na ziemi, rychło został uwolniony z
czyśćca. Gdy wracałyśmy z cmentarza, mówi mi Siostra, że brat nas
odprowadza pełen wdzięczności za te odwiedziny. Za chwilę pojawia się koło
niego drugi brat, poległy pod Lwowem i tam pochowany. Opisała mi tego w
sposób prawdziwy (np. pierwszy bardzo żywy, drugi poważny, wzrostem
wyższy itp.) I tak szli z nami, aż do miasta, chociaż rozmawiałyśmy już na inne
tematy. W pewnym momencie Siostra zatrzymała się i mówi: „Zaczekaj
chwileczkę, ci panowie odchodzą i chcą się pożegnać” i dodaje: „Tak się
kłaniają…”
Brata tutaj chowanego widziała potem częściej i można powiedzieć polubiła go
bardzo. Wyraziła się później o nim: „Najwięcej go lubię ze wszystkich
umarłych”. Odwiedzał ją także w jej mieszkaniu i rozmawiał z nią. Raz
powiedział: „Niech się Inka nie martwi chorobą ręki, bo ta ręka mnie z
czyśćca wybawiła” tzn. przez moje cierpienia on miał ulgę w swoich
6
cierpieniach (chorowałam długie lata na stany zapalne prawej ręki, co było mi
wielka przeszkodą w mojej pracy zawodowej).
Tak oto Siostra znowu zaakcentowała wartość i ocenę każdego z naszych
cierpień.
Siostra twierdziła też, że DUSZE ZMARŁYCH WIEDZĄ O TYM, GDY JE
ODWIEDZAMY NA CMENTARZU, nawet że wiedzą o nas wszystko tj. tyle ile
Bóg pozwala, aby wiedziały. Tylko my o nich nie wiemy. One się za nas modlą i
dusze w niebie za nas się modlą, ale mają o wiele więcej możliwości upraszać
dla nas łaski, jeżeli my je o to prosimy. Porównywała to do okupacyjnych
„Bezugscheinów” – jak to bez Bezugscheinu nic nie można było nabyć, więc
nasza modlitwa jest dla tych dusz owym „Bezugscheinem” i na tej podstawie

łatwiej upraszają dla nas łaski, o które prosimy.

ŻADNA MODLITWA NIE IDZIE NA MARNE
Twierdziła też, że żadna modlitwa nie idzie na marne, bo chociaż czasem
pozornie nie jesteśmy wysłuchani, to Bóg wysłuchuje nas w inny sposób, sobie
wiadomy. Bóg ma na uwadze zawsze dobro duszy, dobro życia wiecznego i
nasze warunki życia nagina do tego najważniejszego celu. Nie domyślamy się
nawet, jak Bóg zabiega na każdą chwilę o dobro każdej duszy. My nie wiemy
co dla nas lepsze, lecz wola Boża jest zawsze dobrem dla nas. Ale w swej
prostocie ducha mówi Siostra czasem tak: „Proszę Boga, by moja wola tj.
moje pragnienie, było wolą Bożą.”
Gdy w dniu jej imienin składałam jej życzenia, mówi Siostra: „Ja nic nie chcę,
tylko, abym była wysłuchana we wszystkich moich modlitwach”.
Odpowiedziałam jej wtedy: „To chcesz bardzo wiele”. Wiem przecież, o jak
wiele darów modliła się dla ludzi, dla całego świata.
Cała zresztą jej działalność miała charakter – że tak powiem – totalny.
Wszystko co czyniła było na wielką skalę, z hojnością „wielkopańską”. W jednej
sekundzie przyjmowała miliardy Komunii świętych duchowych, stosownie do
swojej wiary. Czy we wspomnieniu biednych, czy w modlitwach, czy w
7
rozdawaniu „cudownych medalików”. Np. przyniósł jej ktoś 100 poświęconych
medalików, to za 3 dni nieraz nie miała już ani jednego. Dawała po jednym dla
każdego z członków rodziny wymieniając każdego po imieniu. Pamięć bowiem
miała doskonałą. Pamiętała nieraz po roku i dłuższej kto i w jakiej intencji
polecił się jej modlitwom.
Ludzie przychodzili do niej po radę, po pociechę, zwłaszcza z prośbą o
modlitwę. Każdemu na zapytania dawała odpowiedź natychmiast, wiem, że w

duchu posłuszeństwa każdemu.

NIE WOLNO MI TEGO ROBIĆ, MUSZĘ PRZYJĄĆ KAŻDEGO
Jednego razu skarżyła się przede mną, że źle się czuje, że jest zmęczona, a
tak bardzo męczą ją te liczne odwiedziny. Gdy za chwilę ktoś zadzwonił,
chciałam, tego gościa odesłać i mówię: „Wytłumaczę, że źle się czujesz”.
Zaprotestowała żywo i mówi: „Nie! Nie wolno mi tego robić, muszę przyjąć
każdego”. Taki miała nakaz od Pana Jezusa. Do śmierci była wierna w tych
swoich zobowiązaniach. Jeszcze w przeddzień śmierci służyła swoim bliźnim
pomimo przeogromnego wyczerpania. Czasem nawet mówić nie mogła.
Gdy od niej odchodziłam, mówił zwykle: „Idź w radościach Matki Boskiej i

wracaj radosna – a pozdrów…” i wymieniała imiona wspólnych znajomych.

CHCĘ BYĆ RZUCONA W ŚWIAT,
ZDANA TYLKO I WYŁĄCZNIE NA OPATRZNOŚĆ BOŻĄ
Chciałam teraz wyjaśnić, jak to się stało, że Medarda opuściła klasztor i po
okupacji zamieszkała w mieście. Otóż już w czasie okupacji, gdy Siostry były
rozproszone i chodziły w cywilu, Siostra Medarda dużo obcowała wśród ludzi i
tak stopniowo zaczęła „apostołować” wśród ludzi świeckich. Gdy w r. 1945
wróciła do normalnego życia w klasztorze, czuła nakaz Boży, że nadal ma
działać w szerokim zakresie wśród świeckich. Tymczasem Przełożona
klasztoru orzekła podobno: „Świecka noga tu nie postanie”. Siostra więc, chcąc
ten wewnętrzny nakaz wypełnić, zwróciła się do ks. Biskupa z prośbą o
8
zwolnienie jej ze ślubów (o ile się nie mylę, śluby te były obowiązujące na rok i
na nowo odnawiane). Ks. Biskup sprawę rozpatrzył i zgodził się na wystąpienie
Siostry z klasztoru. – Widziałam to pismo zwalniające ją z klasztoru, jakkolwiek
dosłownej treści dziś nie pamiętam. –
Znamiennym jest, że Siostra na ten temat nigdy nie miała niepokoju, a wtedy z
całą swobodą wynajęła skromny pokój w mieście. Nie pragnęła też żadnego
zabezpieczenia materialnego. Powiedziała: „Chcę być rzucona w świat,
zdana tylko i wyłącznie na Opatrzność Bożą”.
Nie chciała też, aby się starano dla niej o jakąś pomoc ze strony opieki
społecznej. I tak przeżyła, wspierana tylko przez przygodne osoby ją

odwiedzające, od r. 1945 do końca tj. do r. 1973, a więc 28 lat.

LUDZIE ODWIEDZALI JĄ CODZIENNIE
Ludzie odwiedzali ją codziennie zawsze inni, niektórzy tylko częściej i też
zadbali o różne jej zapotrzebowania. Ale nie było to regularne, tylko przygodne,
tak, że przyniesiono jej z dwóch stron równocześnie. Tak więc jej tryb życia był
bardzo nieunormowany.
Nie wiem już dziś, od kiedy Zofia-Medarda obłożnie zachorowała, że wcale z
domu nie wychodziła. W każdym razie taki stan trwał wiele lat. Zresztą w tym
okresie Siostra wskutek katarakty stopniowo zaniewidziała zupełnie i oddana
była wyłącznie na przysługi i usługi swoich bliźnich.
Był czas, że była zdecydowana na operację oczu i nawet był już dla niej
zamówiony szpital w tym celu. Tymczasem w ostatniej chwili Zofia-Medarda
zrezygnowała, mówiąc, że chce dobrowolnie zostać niewidomą na zawsze i w
tej intencji, aby ludzie zaślepieni w swojej niewierze lub niedowiarstwie dostąpili
tej łaski, aby przejrzeli w sensie duchowym. Tłumaczyła, że św. Franciszek o
to się u niej upomniał, gdyż sam był niewidomym. Mówiła Zofia potem:
„Zrozumiałam, że straciłabym największy skarb jaki posiadam, gdybym
znowu przejrzała”.
9
OFIAROWAŁA SIĘ DOBROWOLNIE NA CIERPIENIE
Zofia Wyskiel ofiarowała się dobrowolnie na cierpienie. We wczesnych latach
ofiarowała się za kapłanów. Wtedy to spotkał ją pierwszy krwotok z nosa, który
bardzo ją osłabił i te krwotoki powtarzały się coraz częściej przez wszystkie
lata, aż do końca życia. Było to dla niej bardzo dotkliwe cierpienie. Byłam raz
obecna przy takim ataku. Straciła Zofia-Medarda wtedy bardzo wiele krwi,
słabła i traciła przytomność. Ratowałyśmy ją zimnymi kompresami. Zawsze
ktoś się znalazł w takich chwilach, by ją ratować. Nic też dziwnego, że wskutek
takiego cierpienia Zofia-Medarda dostała silnej anemii. Były okresy, że miała
tylko 29% hemoglobiny, a jeden z lekarzy wyraził się do niej: „Według praw
lekarskich Zofia-Medarda powinna nie żyć od 20 lat”. A przecież żyła potem 20
lat albo więcej.
Wszakże pod koniec jej życia stwierdzone u niej normalny obraz krwi, chociaż
krwotoki nie ustawały, a przeciwnie, były częstsze, czasem nawet codzienne.
W czasie okupacji była wezwana do badania lekarskiego, by stwierdzić czy jest
„arbeitsfähig” (zdolna do pracy). Orzeczono, że 100% „unfähig” – jedynie nerwy
ma zdrowe. Lekarka, która ja badała, radziła jej wziąć dorożkę i czym prędzej
wracać do łóżka.
Zofia-Medarda w ostatnim roku czy nawet wcześniej nie mogła wstawać z łóżka
o własnych siłach, to też zdarzyło się, że gdy usiłowała wstać, upadła na
podłogę i tak leżała na podłodze nieraz godzinami, aż ktoś przyszedł i ją
odratował.
Wszystko to znosiła z prawdziwym poddaniem się Woli Bożej i chociaż o swych
cierpieniach nieraz mówiła, to nie w formie narzekania jak to czynią na ogół
chorzy. Prosiła Boga: „Panie daj mi ukochać to cierpienie”. Mówiła raczej:
„Za mało jeszcze cierpiałam, muszę żyć długo, bo za mało cierpiałam”.
Gdy ją ktoś spytał, czy pragnęłaby już umrzeć odpowiadała: „Mogę umrzeć
dziś, a mogę też żyć do końca świata.” Mówiła w tym sensie, że co do tego
zgadza się z góry z wolą Bożą, chociaż za szczęście uważała chwilę
wyzwolenia z życia doczesnego. Gdy czasem spytała Pana Jezusa, kiedy ją
10
zabierze, odpowiadał Pan Jezus: „Czy to dzieci tak pytają?” Siostra szła
bowiem zawsze drogą dziecięctwa i dziecięcej ufności na wzór świętej Tereni.
Starała się więc nie myśleć o tym, kiedy ją Bóg zabierze, zawierzając
całkowicie Bogu. ŚMIERCI NIE BAŁA SIĘ ABSOLUTNIE. Twierdził, że dla niej
będzie to tylko przejściem z życia doczesnego do wiecznego, bo ona już to zna,

co tam przeżywać będziemy.

WE WCZESNYCH LATACH ZŁOŻYŁA OFIARĘ ZA DUSZE CZYŚĆCOWE
Była też gotowa odbyć czyściec, gdyby Bóg tego wymagał. Nie lękała się
niczego i nie troskała się o te sprawy. Zresztą uczyniła już we wczesnych latach
ofiarę za dusze czyśćcowe tzw. „Akt heroiczny”, przekazując wszystkie
modlitwy i Msze święte za jej duszę po jej śmierci już teraz na korzyść dusz
czyśćcowych, potrzebujących pomocy. Mówiła też, że może dlatego ma taką

łączność z duszami czyśćcowymi tu na ziemi.

NIE JESTEM TU MELDOWANA NA ZIEMI,
JESTEM DUCHEM TAM U BOGA
Była też oderwana od ziemi, że często powtarzała: „Nie jestem tu meldowana
na ziemi, jestem duchem tam u Boga”. Czasem mówiła nawet, że swoje ciało
nie odczuwa jako własne, lecz jako Jezusowe – przez zjednoczenie i
przeistoczenie (według słów św. Pawła: „Już nie żyję ja, lecz żyje we mnie

Chrystus).

WYSTARCZA MI BÓG, NIE PRAGNĘ OBECNOŚCI LUDZI
„Wystarcza mi Bóg, nie pragnę obecności ludzi”. To nie znaczy, że tych ludzi
nie potrzebowała, bo skarżyła się czasem, że jej nie odwiedzają, że o niej nie
pamiętają, bo dla nich żyje ona już za długo. W każdej jednak przeżywanej
przykrości stwierdziła, że Panu Jezusowi było potrzebne to jej nowe cierpienie.

Gdy czasem była głodna, uważała że Bóg tego chciał.

ŻYCZENIA SPEŁNIAŁY SIĘ W SPOSÓB NAJBARDZIEJ NIEOCZEKIWANY
11
Niemniej, jeżeli chodzi o Opatrzność Bożą nad Zofią Wyskiel, to można
powiedzieć, że były to rzeczy niezwykłe. Różne jej życzenia spełniały się w
sposób najbardziej nieoczekiwany. Pamiętam, że kiedyś gdy jeszcze była
zdrowa i mogła wychodzić z domu, potrzebowała płaszcza na zimę. Modliła się
do św. Marcina, powołując się w modlitwie na tę chwilę, gdy św. Marcin
ofiarował ubogiemu połowę swego płaszcza. Było to krótko przed świętem św.
Marcina. W sam dzień tego świętego, 11 listopada przynosi ktoś Siostrze w
prezencie nowy materiał na płaszcz zimowy. Wkrótce też ktoś inny zajął się

uszyciem tego płaszcza.

RÓŻNE MOŻLIWOŚCI ŚWIĘTYCH WYKORZYSTYWAŁA DO SWOICH PRÓŚB
PROSIŁA O NAJPROSTSZĄ RZECZ, np. żeby ktoś teraz przyszedł i napalił jej
w piecu i prawie zawsze została natychmiast wysłuchana. A jej modlitwa była
nieustanna. Umiała kojarzyć różne możliwości Świętych stosownie do ich
przeżyć na ziemi. A więc w intencjach podróży zwracała się do św. Józefa i św.
Krzysztofa. Bóle zębów polecała św. Apolonii, sprawy pieniężne św. Tekli, o
nawrócenie prosiła „Dobrego Łotra”. Szczególne nabożeństwo miała do św.
Józefa i św. Antoniego. Łączność duchową miała też z o. Pio.
Polecała mi też różne troski duchowe dla polecających się jej modlitwom.
Ojciec Pio był często u niej i z nią rozmawiał. Wchodząc raz do niej
zauważyłam, że w pokoju odczuwa się silny zapach kwiatów a kwiatów w

pokoju nie było. Siostra wyjaśniła: „Jest tu o. Pio.”

IDŹ DO ZOFII WYSKIEL, ONA WSKAŻE CI DROGĘ
Pewnego razu przyjechała do niej pewna pani z Królewskiej Huty spod
Krakowa i opowiedziała następującą rzecz: Pani ta miała jakiś szczególny
sposób porozumiewania się z o. Pio, jeszcze za jego życia. Zadawała mi
pytania i otrzymywała odpowiedzi. Gdy kiedyś prosiła go o wskazówki dla
siebie – dla jej życia wewnętrznego, o. Pio odpowiedział: „Idź do Zofii Wyskiel,
ona wskaże ci drogę.” Ta pani nie wiedziała, kto to jest Zofia Wyskiel.
Dopytywała się wśród znajomych, ale nikt nie wiedział. Po jakimś czasie, będąc
w Szczecinie, w rozmowie u znajomych dowiedziała się, że Zofia Wyskiel
12
mieszka w Poznaniu: Zofia-Medarda Wyskiel. Przyjechała więc spokojnie do
Poznania i rzeczywiście Zofia Wyskiel dawała jej cenne wskazówki.
Przyjeżdżała ta pani co pewien czas na nowo, żeby porozmawiać z Zofią
Wyskiel. Tyle wiem na ten temat ogólnikowo, bliższych szczegółów nie znam.
Do Siostry przyjeżdżały najróżniejsze osoby z całej Polski. Zdarzyło się, że
przyjechały dwie panie z Krakowa. Przyjechały tu do lekarza specjalisty,
ponieważ jedna z nich straciła słuch. Lekarz po zbadaniu orzekł, że tu ratunku
nie ma, ponieważ nastąpił zanik nerwu. Może coś niecoś wymieniona pani
jeszcze słyszała, ale wiem, że nawet przy bardzo głośnym mówieniu nic
zrozumieć nie mogła.
Słyszały już coś o Zofii (Medardzie), więc przyszły do niej po radę i pociechę.
Zofia Wyskiel modliła się za ową chorą i jak zwykle zalecała ufność w
Miłosierdzie Boże. Te panie odeszły i wróciły do Krakowa. (Nie jestem pewna,
czy ta druga z pań była z Krakowa czy może z Poznania. Wiem tylko, że były
dwie.)
Gdy chora wróciła do Krakowa, czy może była jeszcze w drodze, zaczęła
trochę słyszeć i stopniowo coraz lepiej. Słuch odzyskała. Po jakimś czasie
przyjechała do Poznania i znów we dwie przyszły do Siostry Medardy, żeby jej
podziękować za uzdrowienie. Ta uzdrowiona była tak przejęta i pełna
wdzięczności, że od drzwi pokoju do łóżka obłożnie chorej Zofii (Medardy)
przesunęła się na kolanach. Słyszała – i przypuszczam, że dotąd słyszy –
normalnie. Nie potrzeba było nawet mówić głośniej niż do innych zdrowych.
Sama Zofia Wyskiel była przejęta tym cudem, gdy mi o nim opowiadała. W
takich wypadkach mówiła: „Jaką wiarę miał ten chory (albo ta chora)”.
ŻEBY TEGO RAKA NIE BYŁO, ŻEBY TEGO RAKA NIE BYŁO
Wiem, że inna chora przyszła z prośbą o modlitwę przed operacją, bo
prześwietlenie wykazało chorobę raka. Zofia (Medarda) modliła się tymi
słowami: „Żeby tego raka nie było, żeby tego raka nie było” i żegnała chorą
cudownym medalikiem. Nazajutrz chorą operowano i stwierdzono, że ciało jest
13
zdrowe, więc chorą odesłano do domu, a przecież przedtem prześwietlenie
wykazało konieczność operacji.
Takich wypadków uzdrowień znam bardzo wiele. Diagnozę stawiała
niezawodną na podstawie „wyczucia” i zwykle też od razu zapowiadała
uzdrowienie np. „Stopniowo wróci do zdrowia”, albo „Zostawmy to Bogu”,

lub „Ufajmy Bogu”.

NIECH SIOSTRA ZROBI CUD
Opowiadała mi też szczególny wypadek z czasów bytności w Zakonie. Siostra
pracowała wówczas w szpitalu, chyba jako sekretarka, jeżeli dobrze pamiętam.
Pewnego razu przyszedł do niej lekarz szpitala i mówi tak: „Niech Siostra
zrobi cud, bo mam jutro operować pewną panią – trepanacja czaszki – a
tymczasem sam jestem chory i mam wcześnie rano być operowany na
wyrostek”… Siostra Medarda odpowiedziała: „Pan Doktór będzie miał jutro
temperayurę 36,8 i będzie operował tę swoją pacjentkę”. – Gdy ten lekarz
rano wyszedł ubrany na korytarz, koledzy obstąpili go zaniepokojeni z
upomnieniem, że przecież powinien leżeć w łóżku. On zaś pokazał im
termometr na dowód, że ma 36, 8 i wydał polecenia, by przygotowano do
operacji jego pacjentki. Lekarz sam wyzdrowiał i nie było potrzeby go
operować. Tak opisałam ten wypadek jak pamiętam, a były to dawne czasy,
więc nie ręczę, czy nie zakradła się jakaś nieścisłość w tym opowiadaniu. W

każdym razie lekarz wyzdrowiał i mógł tego dnia zoperować swoją pacjentkę.

CUD, CUD…
Przypomina mi się też inne wydarzenie z opowiadań Medardy z owych czasów,
jeszcze klasztornych:
Siostra prosiła Przełożoną klasztoru, żeby jej wolno było pójść do ogrodnika po
kwiaty, aby przed świętem czy nawet niedzielą mogła udekorować kaplicę w
klasztorze. Przełożona odmówiła, ponieważ projektowała przybranie kaplicy
kilka dni później z racji innej jakiejś uroczystości.
14
Siostra Medarda więc udała się do kaplicy i tu modliła się płacząc, bo tak jej
było przykro, że nie może Pana Jezusa kwiatami uczcić tego dnia. Niedługo tak
się modliła, gdy usłyszała jakieś zamieszanie na korytarzu i powtarzano słowo:
„Cud, cud”. Siostry wiedziały o tym całym zajściu między Medardą a
Przełożoną, więc były wstrząśnięte, gdy właśnie zatrzymał się samochód przed
klasztorem i kierowca oddał przy bramie wejściowej duży kosz z różami dla
klasztoru i odjechał. Nikt się nie dowiedział ani wtedy, ani później kto te róże
przysłał i kto je oddał.
Wtedy wolno było Siostrze te róże umieścić w wazonach dla przybrania kaplicy,
a były niezwykle piękne i w takiej ilości, że mogły z nich Siostry jeszcze oddać
znajomym.
Siostra Medarda przypisywała do wydarzenie jako spełnienie jej pragnienia w

sensie nadprzyrodzonym, czyli jako cud.

A JA SAM DAWAŁEM CI KOMUNIĘ ŚWIĘTĄ DWA RAZY JEDNEGO DNIA
Z życia swego opowiadała mi Medarda następujące ciekawe zdarzenia. W
czasie jej pobytu w klasztorze Siostra czuła się chora i Przełożona nakazała jej
nie wstawać. Tymczasem po Mszy św. Przełożona przyszła do pokoju Medardy
z wymówką, że jej nie posłuchała, bo widziała ją w kaplicy, gdy przyjmowała
Komunię św. Siostra Medarda zapewniała jednak, że nie była w kaplicy i z
pokoju nie wychodziła, chociaż miała wielkie pragnienie przyjąć Komunię
świętą.
Opowiedziała mi też Zofia Medarda jak u oo. Franciszkanów spowiednik w
konfesjonale pouczał ją, że nie wolno przyjmować Komunii świętej dwa razy w
ciągu dnia. Odpowiedziała Siostra, że o tym wie i nigdy tego nie robi. Ten
kapłan odpowiedział: „A ja sam dawałem ci Komunię świętą dwa razy

jednego dnia”.

POZWÓL MI TU BYĆ, BO PRZY TOBIE NIE CIERPIĘ
15
Dusze czyśćcowe często ją odwiedzały. Jak twierdziła, przyszła raz w nocy do
niej pewna pani – obca – mówi Zofia Medarda, że słyszała stukanie obcasami,
gdy ta dusza zmarłej osoby weszła do pokoju – usiadła na łóżku i prosiła:
„Pozwól mi tu być, bo przy tobie nie cierpię” (była to dusza czyśćcowa
nieznanej osoby).
Ale też przychodziła inna dusza czyśćcowa i to często, znana nam niedawno
zmarła. Budziła ją w nocy szarpiąc kołdrę i wołała: „Madziu, Madziuchna…”.
Zofia Medarda mówi, że w tym wypadku odczuwała lęk, że aż serce biło w
przyspieszonym tętnie. A trwały te wizyty dłuższy okres czasu, może pół roku
czy nawet dłużej, aż do chwili, kiedy ta dusza została uwolniona z czyśćca.
Z innych wrażeń takich niecodziennych, to fakt, że Zofia-Madarda idąc ulicą
czuła się nagle uniesiona trochę ponad ziemię, że gwałtownie starała się

uderzać bucikami w chodnik, aby „wrócić na ziemię”.

WIELOKROTNIE ANIOŁ PRZYNOSIŁ JEJ KOMUNIĘ ŚWIĘTĄ…
PANA JEZUSA WIDZIAŁA WSZĘDZIE
Nieraz, może nawet wielokrotnie Anioł przynosił jej Komunię świętą w sposób
dla niej rzeczywisty i odczuwalny. Najwyraźniej przyjmowała Hostię Komunii
świętej. Było to wtedy, gdy była obłożnie chora i bardzo wyczerpana.
Zofia Wyskiel leżała, nie wychodząc w ogóle z domu najmniej 20 lat, może
nawet więcej. Pana Jezusa widziała wszędzie. Gdy jeszcze był zdrowa,
spotykała Go na ulicy. Widziała Go tak wyraźnie jak inne osoby spotykane. O

pięknie Pana Jezusa mówiła z wielkim przejęciem.

WIDZIAŁA CZĘSTO PRZYSZŁOŚĆ NIEKTÓRYCH OSÓB
Widziała często przyszłość niektórych osób. Dla przykładu podaję: „Pewnego
kapłana zobaczyła w wizji, siedzącego przy swoim biurku a na tym biurku leżała
czaszka trupia. Zrozumiała, że ten kapłan nie będzie już długo żył. – Zmarł po 3
latach. –
16
O Janie XXIII powiedziała do mnie: „Jan XXIII nie dokończy Soboru”.
Widziała nieraz naprzód zdarzenia ciekawe, które maja się spełnić.
Opisała mi raz wizję przyszłej Mszy świętej polowej na placu Wolności w
Poznaniu z udziałem wojska, dygnitarzy wojskowych, także z innych narodów,

ale nie umiała powiedzieć, kiedy to miało mieć miejsce.

MEDARDA NIE LUBIŁA WIZJONERSTWA
Mimo wszystko Medarda nie lubiła wizjonerstwa i od wczesnych lat odnosiła się
nieufnie do wizji. Mówiła, że wizje i wszelkie objawienia ogromnie ją męczą i
chociaż dyktowała całe szerokie tematy podane przez Pana Jezusa czy Matkę
Boską, czy Świętych, czyniła to z wielkim wysiłkiem, a nawet wstrętem. Mówiła:
„Na tym wstręcie to wszystko buduję”. Pojmowała ten nakaz Boży jako ofiarę

z jej strony. Mówiła często: „Każda łaska musi być okupiona”.

NAJLEPSZE BYŁY TE KEKSY
W czasie okupacji Siostra Medarda wiele osób podtrzymywała na duchu.
Nawet do Dachau podyktowała słowa pocieszające dla kapłanów od Pana
Jezusa, które zostały przekazane w paczce żywnościowej, na cieniutkiej
bibułce spisanej i wsuniętej do kartonika z keksami. Po pewnym czasie
przyszło podziękowanie od kapłanów z Dachau, którzy napisali, że „najlepsze

były te keksy”.

DUSZE ZMARŁYCH KAŁANÓW W DACHAU
Z treści tych słów im przekazanych pamiętam zwłaszcza jedno zdanie, w
którym dusze zmarłych kałanów w Dachau wypowiadały swój triumf nad
przeżywanymi cierpieniami i mówiły, że gdyby mogły wrócić na ziemię, to tylko
po to, aby jeszcze cierpieć. Tak wielka jest cena cierpienia i tak wielka czeka

nagroda tych, którzy tutaj wiele cierpią.

BÓG OBIERA NAJKORZYSTNIEJSZĄ CHWILĘ DLA DUSZY,
KTÓRĄ ZABIERA DO SIEBIE
17
Jedna z pań, która w czasie okupacji straciła 10-letnią córeczkę wyraziła się do
mnie, że nie wie, jak by przeżyła ten cios, gdyby nie Siostra Medarda, która
umiała jej wytłumaczyć celowość tego, co się stało, a do czego Bóg dopuścił.
Zofia–Medarda tłumaczyła nam, jak to Bóg obiera najkorzystniejszą chwilę dla
duszy, którą zabiera do Siebie. Mówiła też, że Pan Bóg duszy nie potępia, lecz
dusza sama się potępia. Bo człowiek ma daną od Boga wolną wolę i może
Bogu służyć lub nie, może się zbawić lub potępić. Bóg nie chce potępienia
duszy. To też potępiona jest taka, która z całą świadomością Boga odrzuca i

nie chce się przed nim ukorzyć.

STOPIEŃ ŚWIĘTOŚCI DUSZY
Stopień świętości duszy w niebie jest bardzo różny i tym samym stopień
szczęśliwości w niebie, stosownie do zasług danej duszy jest różny.
„Człowiek sam z siebie jest niczym, mniej niż niczym”, dopiero pod
wpływem Łaski Bożej dusza staje się piękna, zależnie od stopnia Łaski Bożej

staje się piękna ponad wszelkie wyobrażenie. Ale o tę łaskę trzeba się ubiegać.

DUSZE W CZYŚĆCU POKUTUJĄCE
Widziała dusze w czyśćcu pokutujące – jak jej to było uzmysłowione – najpierw
w łachmanach i brzydkie, które przez stopniowe oczyszczanie czyśćcowe
stawały się coraz piękniejsze i cierpiały coraz mniej. W końcu nie cierpiały już,
lecz nie były jeszcze w pełnej szczęśliwości, aż nastąpiło wejście do nieba,
które jest uroczystą wielką chwilą nie tylko dla tej duszy, ale dla wszystkich
świętych dusz w niebie. Każda dusza czuje się tam szczęśliwa i każda znajduje
spełnienie swoich pragnień.
O czyśćcu mówiła, że trwać może dla niektórych dusz zaledwie kilka minut, a
dla innych może trwać nawet do końca świata. Stopień w czyśćcu jest też
różny. Mogą być cierpienia w takim nasileniu, że niekiedy dusza nawet nie wie,
czy znajduje się w czyśćcu czy w piekle.
18
Dusza w chwili spotkania z Bogiem zaraz po śmierci doznaje takiego olśnienia,
że w jednej chwili poznaje stan swojej duszy i rozumie ile zawiniła wobec Boga.
Dusza wtedy jakby sama cofa się i pragnie być oczyszczona, aby mogła stać
się godna stanąć w obecności Boga. Zatem dusze czyśćcowe chętnie poddają
się cierpieniom oczyszczającym. A cierpienia czyśćcowe są bardzo srogie i

dotkliwe, głównie jako tęsknota za Bogiem.

ZOFIA-MEDARDA O SOBIE…
NIEZROZUMIANA I NIE MOGŁA BYĆ ZROZUMIANA…
Zofia (Medarda) o sobie mówiła, że nie zastanawia się nad tym czy długo
będzie w czyśćcu, bo zaufała Bogu i nie chce inaczej niż będzie chciał Bóg. Nie
analizuje też stanu swojej duszy, gdyż tego zbadać tutaj nie jesteśmy zdolni.
Najważniejsze, żeby zaufać Bogu i poddawać się działaniu łaski Bożej. To nie
znaczy, aby Zofia Medarda nie starała się o doskonalenie swojej duszy i nie
pracowała nad sobą. Opowiadała mi jak się ćwiczyła w tym, aby być
opanowaną. Była z natury żywego usposobienia i musiała czuwać, żeby
zachować równowagę duchową. Zdarzyło się, że w młodszych latach biegała
pospiesznie po schodach. Wracała wtedy o jedno piętro w górę i powtórnie
schodziła już powoli, aby nie było pośpiechu.
Ktoś zarzucił jej raz, że nie ma krytycyzmu w stosunku do ludzi, na co
odpowiedziała: „Mój Boże! To ja 30 lat pracuję nad tym, żeby ludzi nie
krytykować, a wy mi mówicie, że nie mam krytycyzmu!”
Oczywiście pod wieloma względami Zofia Medarda była niezrozumiana i nie
mogła być zrozumiana. Jej mentalność była inna. Żyła innym życiem niż
człowiek przeciętny. Słusznie mówiła, „że nie jest meldowana na ziemi”. Żyła
bowiem duchem zawsze ponad ziemią. Oczywiście od tych ludzi była zależna i
ludziom musiała służyć. – Czuła nakaz wewnętrzny, że nie wolno jej było kogoś
nie przyjąć. Mimo, że była czasem bardzo cierpiąca. Do ostatnich chwil życia
nie odmówiła nikomu.
19
O swoich cierpieniach mówiła otwarcie ale nigdy w sensie narzekania tak, że
można powiedzieć, ludzie uważali Zofię-Medardę i jej cierpienia jako tak
naturalne i konieczne, że tych cierpień prawie nie dostrzegali. A Zofia-Medarda
mówiła: „Nie wiedziałam, że można aż tak bardzo cierpieć”. Ale też
przeżywała chwile takiego szczęścia jakich innych nie znają. Powiedziała raz:
„Przeżyłam jedna sekundę takiego szczęścia, że warto mi było cierpieć całe
życie, aby przeżyć tę jedną chwilę. Mówiła nieraz o sobie: „Nawet wśród

zwykłych swoich cierpień jestem najszczęśliwsza z najszczęśliwszych.”

NIE WIEDZIAŁAM, ŻE MOŻNA AŻ TAK CIERPIEĆ
W ostatnich latach powtarzała, że przeżywa mękę pańską w sposób mistyczny
– zwłaszcza nocą z czwartków na piątki. Określała te przeżycia jako stygmaty
chociaż dla nikogo niewidoczne.
Cierpienia te były ponad wszelką miarę i nasze pojęcia. Czuła się rozpięta na
krzyżu, wyprężona na grubym, szorstkim drzewie krzyża, zupełnie jak gdyby to
było rzeczywistością. Powtarzała wtedy: „Nie wiedziałam, że można aż tak
cierpieć”.
Cierpiała też niedostatek, cierpiała z powodu niezrozumienia przez innych.
Dostrzegano jej drobne niedoskonałości, a nie dostrzegano jej wielkich cnót. Te
niedoskonałości – być może – dla Boga nie były niedoskonałościami, bo wiem,
że Zofia-Medarda kierowała się zawsze całą subtelnością swojego sumienia, a
że na wiele rzeczy patrzała inaczej niż inni, to jest zrozumiałe. Szła przecież

zupełnie nieprzeciętną drogą duchowego życia.

ZALECANA PRAKTYKA ZAMAWIANIA MSZY ŚW.
Najczęściej zarzucano jej intensywność, bo zawsze była bez pieniędzy i
otwarcie o tym mówiła. To co miała, rozdawała, a często przymawiała się o
nowe datki, bo zawsze miała zapotrzebowanie na kogoś biedniejszego,
najczęściej, by zamawiać Msze św. za dusze cierpiące, albo by uprosić czyjeś
nawrócenie, za kapłanów itp. Szczególnie rozszerzała wśród swoich
odwiedzających ją, praktykę zamawiania Mszy św. gregoriańskich, a
20
nawet 30 Mszy św. za żyjących. Zalecała nawet zamawianie 30 Mszy św. za
siebie już za życia. Twierdziła, że Msze św. za żyjących ważniejsze są, bo
upraszają dla dusz nowe łaski i przyczyniają się do uświęcenia duszy, a Msze
św. za zmarłych już nic duszy dodać nie mogą, jedynie zwalniają z cierpień
czyśćcowych. Niemniej dusze z czyśćca upominały się często przez nią choćby
o 3 Msze św., albo o gregoriańskie, czasem półgregoriańskie tj. 7 Mszy św.

przez 7 kolejnych dni.

DAWAJ, DAWAJ, IM WIĘCEJ BĘDZIESZ DAWAĆ, TYM WIĘCEJ BĘDZIESZ MIAŁA
Gdy raz spytałam czy mam komuś pomóc materialnie, odpowiedziała: „Dawaj,
dawaj, im więcej będziesz dawać, tym więcej będziesz miała” i mówi: „Ja
tysiące rozdałam”. Spytałam wtedy jak ona to pojmuje skoro nie dysponuje
własnymi pieniędzmi? Na to odpowiedziała: „Wszystko jedno, ale musiałam
się postarać”. Być może, to „postaranie kosztowało ją dużo zaparcia się siebie
– ale też pomyślałam, że gdyby nie miała tego daru upraszania zasiłków

pieniężnych, nie byłaby swego czasu wybudowała klasztoru.

CNOTY ZOFII-MEDARDY
Do jej cnót natomiast, często przez innych niezauważonych, należały przede
wszystkim niespotykana prostota, szczerość i pokora, gotowość na
cierpienie dla ratowania dusz, mało dobrowolne ofiarowanie się za cierpienia
dla Boga, ofiarność, szczera miłość bliźniego, niespotykana życzliwość i
miłość dla bliźnich. Zawsze zrównoważona, pogodna, poddana woli Bożej.
To też każdy, kto do niej przychodził doznawał pociechy, wychodził uspokojony
w swoich troskach. Pamięć miała doskonałą i nie zapominała w swoich
modlitwach o intencjach jej powierzonych. A – jak mówiła – całą pociechą dla

niej jest, gdy w swoich modlitwach bywa wysłuchaną.

OD KAPŁANÓW ZALEŻNE JEST ODRODZENIE KOŚCIOŁA
Szczególnie miała na uwadze modlitwę za kapłanów, bo – jak twierdziła – od
kapłanów zależne jest ODRODZENIE Kościoła. Posoborowe zmiany w
21
Kościele uważała za dobre. Mówi: „Dawniej ludzie do kościoła przyszli i poszli,
a obecnie biorą żywy udział w nabożeństwach i Mszy św.”
Ojca świętego Pawła VI uważała za bardziej jeszcze świętego niż Jana XXIII,
nie ujmując zresztą Janowi XXIII.
ZOFIA–MEDARDA PRZYKŁADAŁA WAGĘ DO NAJMNIEJSZYCH SPRAW
Zofia–Medarda przykładała wagę do najmniejszych spraw, a wszystko
przeżywała w duchu ewangelicznym. Owe ewangeliczne wróble np.
pielęgnowała za swoim oknem, a gołębie – jak symbol Ducha Świętego –
gromadą zbierały się również na drabince za oknem. Starała się Siostra o to,
aby zawsze było dla nich w domu pożywienie i w tym celu kupowała dla nich
ziarno i groch. W Popielec przypominała, aby jej przynieść z kościoła święcony
popiół, z Częstochowy prosiła o wodę święconą. Prosiła mnie, abym jadąc do
Częstochowy pojechała także w jej intencji, jakby z nią. Mówiła: „W

Częstochowie Matka Boska jest żywa”.

O MATCE BOSKIEJ
O Matce Boskiej w swoich wizjach wyrażała się jako o Matce Boskiej Mocarnej:
„Taka dziewicza, a taka mocarna”.
Gdy np. zabroniono przenieść obraz Matki Bożej w procesji ulicami mówiła, że
Pan Jezus o to się upomni, bo nie pozwoli, aby Jego Matka była lekceważona.
Pan Jezus stanie w obronie Swojej Matki.
Z datków kupowała kwiaty dla Matki Boskiej i dla Pana Jezusa, gdy miał przyjść
do niej w Najświętszym Sakramencie. Mówiła wtedy: „Przyjdzie do mnie Pan
Jezus” albo „Był dziś Pan Jezus” – a nie, jak to ogólnie się mówi: „Ksiądz z
Panem Jezusem”.
Wyjaśniała, że obrazy Matki Boskiej najczęściej nie są piękne, a nawet
brzydkie, bo chodzi o to abyśmy czcili w nich samą Matkę Boską a nie dzieło

sztuki.

22
DOBRZE JEST DLA NAS, GDY NIE ZNAJDUJEMY UZNANIA
W tymże duchu zapewniała, że nasze dobre uczynki większą mają wartość,
gdy nie są uznawane przez innych, a nawet, gdy się spotykamy z
niewdzięcznością. Dobrze jest dla nas, gdy nie znajdujemy uznania.
Ludzie złośliwi, którzy nam uprzykrzają życie przyczyniają się do naszego
uświęcenia. Na ogół sąd jej o ludziach był często inny niżby należało się
spodziewać. Brała pod uwagę tajniki duszy, np. żal w duchu pokory jaki dusza
wzbudzała po każdym swoim uchybieniu. Największą oczywiście przeszkodą
dla dobra duszy jest pycha, zadowolenie z siebie.
Nie rozróżniała dusz żyjących i dusz zmarłych jako duszę – bez różnicy.
Dlatego nie chciała wyjaśniać nikomu, czy dany człowiek żyje czy nie, gdy np.
po wojnie zwrócono się do niej z zapytaniem o osoby zaginione.
Uważała, że należy też dbać o ciało, ze względu na to, że ono
zmartwychwstanie. Bo ciało też ma swoją wartość. Nie wiem, czy to dobrze
wyraziłam, mówiła, że nie można pogardzać ciałem, lecz je szanować,

ponieważ to ciało zmartwychwstanie i stanie przed Bogiem.

KAŻDY MUSI WALCZYĆ Z MIŁOŚCIĄ WŁASNĄ
Była przeciwna wszelkim umartwieniom, bo mówiła, że bardzo łatwo wtedy
przyłącza się miłość własna. Duszy wydaje się, że czyni dla Boga coś
wielkiego, a nie zawsze tak jest.
Nieraz mówiła: „Miłość własna umiera w człowieku dopiero 5 minut po jego

śmierci”. „Każdy musi walczyć z miłością własną.”

W PROSTYCH SŁOWACH OBRAZOWO PRZEDSTAWIAŁA STAN DUSZY
Miała szczególny dar, by w prostych słowach obrazowo przedstawić stan duszy
– czy to żyjących, czy umarłych. Np. „To jest kapłan we fraku”, albo: „Ten nie
jest z mojej owczarni” (według słów Pana Jezusa) o kapłanie, który przeszedł
23
do kościoła narodowego. „Ten jest syn mój miły, w którym nie ma zdrady” –
też o kapłanie.
Zofia Wyskiel mówiła zawsze spokojnie, jakby obojętnie o wszystkim, tzn. bez

wszelkiej afektacji, bez egzaltacji.

NIC NIE MÓW – KAMIENIE WOŁAĆ BĘDĄ
Spytałam ją – pod koniec życia – czy mam po jej śmierci bronić jej spraw, gdy
spotkam się z zarzutami przeciwko niej i jej objawieniom. Powiedziała: „Nic nie
mów – kamienie wołać będą”. A czy mówić o niektórych cudach, o których
wiedziałam z jej opowiadań? Także zaprzeczyła: „Nie potrzeba, sami przyjdą i
powiedzą”. Ale kiedy indziej mówiła do mnie: „Musisz żyć dłużej niż ja, bo

możesz o mnie świadczyć.”

CIERPIENIE WIĘCEJ JESZCZE ZNACZY NIŻ MODLITWA…
A MODLITWA TO POTĘGA!
Ludzi pocieszała w ich cierpieniach, wskazując na doniosłość cierpienia – że
cierpienie więcej jeszcze znaczy niż modlitwa, co nie przeszkadzało, że
powtarzała często: „Modlitwa to potęga!”
Sama upraszała tyle, że można powiedzieć: „Pan Jezus nie odmawiał jej
niczego”. Doświadczałam tego niezliczone razy, gdy powierzałam jej różne
troski, nie tylko osobiste, ale bardzo często innych. Gdy byłam chora,
pocieszała mnie: „Stopniowo odzyskasz zdrowie” – i tak też było.
Prosiłam raz, by pomodliła się za znajomą mi maturzystkę, by pomyślnie zdała
ostatnie egzaminy. Odpowiedziała mi Zofia-Medarda najpierw: „Ona nie złoży,
bo nie jest uzdolniona, a poza tym na to nie zasługuje.” A ja mówię: „Ale
jeżeli teraz się pomodlisz, to też nie złoży? Na to Zofia zaczęła się głośno
modlić, wzywając Ducha Świętego, św. Jana Kantego, św. Józefa, św. Judę
Tadeusza, św. Antoniego – i wreszcie spytałam: „A teraz złoży? Na co
odpowiedziała: „Chyba złoży.” Rzeczywiście matura ta wypadła pozytywnie.
24
W swojej ostatniej chorobie mówiła: „Nie dziwcie się mojej niecierpliwości,
bo ja za bardzo cierpię”.
Zapowiedziała już w ostatnim roku życia, że po Męce Chrystusowej przeżywać
teraz będzie jego konanie. Rzeczywiście to konanie jej powtarzało się co
pewien czas i znowu wracała do normy, ale powtarzało się, jeśli się nie mylę –
2 razy – aż ostatecznie naprawdę skonała.
Zapewniała mnie dawniej, z jej wieku około 70 lat, że nigdy nie miała pokus
przeciw czystości, ale, że jeszcze ich dozna przed śmiercią i pokus przeciwko
wierze. Czy tak potem było – nie wiem.
Życzyłam jej w dniu imienin, żeby tak bardzo nie cierpiała. Odpowiedziała mi
żywo: „O – ja muszę cierpieć!”
Albo przy innej okazji: „Jeszcze muszę żyć, bo za mało cierpiałam.” Często
była porwana miłością Bożą, że chciałaby wybiec na ulicę i wołać: „Ludzie
czemu nie kochacie Boga?!”
Gdy ją ludzie krytykowali, mówiła: „Cieszę się, że sądzić mnie będzie Bóg!”
Każdemu mówiła śmiało, to co trzeba i dodawała: „Kto nie chce słyszeć
prawdy, niech do mnie nie przychodzi.”
Z jej najśmielszych wypowiedzi było zdanie: „Bóg stał się człowiekiem, aby
człowiek stał się Bogiem”. Tłumaczyła ten fakt przez zjednoczenie z Bogiem,

abyśmy się stali jedno.

W WYPOWIEDZIACH MEDARDY NIE BYŁO SPRZECZNOŚCI
W wypowiedziach Medardy nie było sprzeczności. Raz wypowiedziane zdanie
o duszy potwierdzało się w pewnych jej wypowiedziach po dłuższym czasie,
czy to o żyjących czy o zmarłych. Tłumaczyła nam, że to co słyszy jest w jej
jaźni, a nie w umyśle, dlatego nie pamiętała, co powiedziała kiedyś. Gdy jej raz
przeczytałam ustęp z jej podyktowanych tematów, była zadziwiona „jakie
25
piękne”, a przecież nie pamiętała, że niedawno każde słowo sama dyktowała.
Było tych tematów dużo:
1. Siedem słów na krzyżu
2. Śpiewana dziewica
3. Ojcze nasz…
4. O piekle
5. O czyśćcu
6. O niebie
7. Dla kapłanów
8. Skrót do świętości
9. Anioł Pański i inne
Tematy te siostra zaczęła dyktować już przed II wojną światową na polecenie
swego ówczesnego spowiednika i kierownika duszy – ks. Aleksandra
Żychlińskiego.
Po wojnie zostały one rozesłane na Misje i czytane są – można powiedzieć –
we wszystkich krajach. Podobno nawet w niektórych wyszły w druku, w Belgii
zabiegano o imprimatur.
Nie widziałam tego, powtarzam tylko, co na ten temat słyszałam.
Sama o sobie mówiła Zofia-Medarda: „Dziwny ze mnie człowiek”, a tak
chciała być zwyczajna jak inni.
Muzyki słuchała chętnie, ale bez szczególnego znawstwa i oceniała ją od
strony wykonania w sensie duchowym.
Oprócz tego, że – jak już wspomniałam – ofiarowała się na cierpienia za
kapłanów i ofiarę tę do końca życia ponawiała, ofiarowała się też za niegodne

matki.

OFIARA ZA KAPŁANÓW
26
Ofiara za kapłanów została przyjęta w ten sposób, że przez – zdaje się - 47 lat
cierpiała krwotoki z nosa, czasem tak gwałtowne, że traciła przytomność.

Były częste, w niektórych okresach codzienne.

DRUGA OFIARA ZA NIENARODZONE DZIECI
Druga ofiara za nienarodzone dzieci w inny sposób została przyjęta. Miała
latami całymi guz poniżej pasa, wielkości głowy dziecka, który jej dolegał, że
nawet nie mogła leżeć swobodnie, ani się pochylić i twierdziła, że tak jej to
zawadza jak matkom, które przeżywają ciążę. A w tych wszystkich cierpieniach
wołała do Boga o Miłosierdzie dla dusz, dla świata. Mówiła: „Cierpienie z
miłości ma większą wartość niż cierpienie z przymusu”. „Prośba za
drugich jest łatwiej wysłuchana, bo jest bezinteresowna.”
Dawała nieraz wskazówki symboliczne według słów usłyszanych od Pana
Jezusa: np. „Niech się obmyje w sadzawce Siloe (tzn. spowiedź) albo:
„Pragnę z nim spożyć Paschę” (tzn. Komunię św.)
Zwykle na prośbę czyjąś natychmiast modliła się głośno. Wyczuwało się w tym
ducha posłuszeństwa w stosunku do proszącej osoby. A bywało u niej wiele
osób właśnie z prośbą o modlitwę, nieraz do 20 osób dziennie. Później mniej.
Gdy była w ostatnich latach już bardzo słaba, coraz mniej było tych

odwiedzających.

MSZA ŚW., Z CHWILĄ GDY JEST ZAMÓWIONA, JUŻ ODNOSI SWÓJ SKUTEK
Przeważnie zachęcała ludzi do zamawiania Mszy św. w intencjach, na których
im zależało.
Uważała, że Msza św., z chwilą gdy jest zamówiona, już odnosi swój skutek.
Do mnie wyraziła się też, że nie jest to obojętne, który kapłan odprawia
Mszę św., bo modlitwa kapłana świątobliwego we Mszy św., powiększa

łaski z tej Mszy św.

LEŻAŁA KRZYŻEM NIERAZ 2-3 GODZINY I TO KAŻDEJ NOCY
27
O sobie mówiła też: „Modlić mogę się zawsze nawet w największych
cierpieniach.” Gdy czuła się jeszcze na tyle na siłach, wstawała w nocy i na
kocu położonym na podłodze leżała krzyżem nieraz 2-3 godziny i to każdej
nocy, aby upraszać łaski i wtedy mogła się modlić szczególnie żarliwie. O tym

wiem oczywiście z jej opowiadania.

WOJNA TA BYŁA MIEDZY BOGIEM I SZATANEM
W czasie okupacji Siostra zwracała nam uwagę na to, że front rozmieszczony
jest w kształcie krzyża, co też mogliśmy stwierdzić na mapie. Samoloty mają
kształt krzyża, swastyka to krzyż połamany, - jednym słowem, wojna ta była
miedzy Bogiem i szatanem, święty Michał walczył z hasłem ”Któż jak Bóg!”
Oczywiście i szatan mieszał się i usiłował przeszkadzać w działalności Siostry
Zofii-Medardy. Kiedyś siedział na podłodze, jak mówiła – potwornie brzydki i
powtarzał ironicznie: „Ofiaruj się, ofiaruj się, tam nic nie ma.” A Zofia Wyskiel
odpowiedziała „Wynoś się!” Częściej ją nawiedzał i przeszkadzał, ale Zofia-

Medarda nie bała się go wcale i zawsze zlekceważyła.

KAŻDA CHWILA ŻYCIA MA SWOJĄ WARTOŚĆ
Zofia-Medarda twierdziła, że każda chwila życia ma swoją wartość, a nawet
każda sekunda, choćby ze względu na samo cierpienie. A więc długie życie
trzeba sobie cenić. – Jeżeli Bóg zabiera duszę w młodym wieku, to ma w tym
szczególne cele, czasem dla tej duszy, ponieważ (jak już wspomniałam) nie
uświęciłaby się w dalszym życiu, czasem jako ofiarę za innych, za otoczenie,
które po stracie drogiej im osoby zbliża się do Boga, lub dla innych celów Bogu

tylko wiadomych.

MODLITWY… NIE MOŻNA NIKOMU NARZUCIĆ…
Modlitwy, tzn. jej formy nie można nikomu narzucić, bo modlitwą kieruje Bóg i

każda dusza inaczej się modli, bo każda jest inna,

OBECNE CZASY SĄ BARDZO ZŁE: GORZEJ JEST NIŻ BYŁO PRZED POTOPEM
28
Obecne czasy są bardzo złe: gorzej jest niż było przed potopem. Toteż przyjdą
kataklizmy ku napomnieniu ludzkości. Mówiła Siostra: „Ofiaruję się też na
kataklizmy, które i tak będą, ale bez mojej ofiary byłyby o wiele większe.
Nie tylko rzeki wyleją, ale i morze wyleje”.
Gdy kilkanaście lat temu światu groziła wojna, kiedy to statki wojenne płynęły
już na Kubę, twierdziła stanowczo, że wojny nie będzie. Ktoś jej na to
odpowiedział: „Jak to? Przecież okręty już płyną na Kubę”, na co Zofia-
Medarda: „Tak, płyną ale staną.”
Przed zamieszkami u nas na Wybrzeżu chyba pół roku przedtem, zapowiadała,
że u nas w kraju będzie wojna, chociaż nie umiała na ten temat powiedzieć nic

bliższego.

O. PIO U ZOFII-MEDARDY
O. Pio zapowiedział podobno, że umrze ona, gdy skończy 80 lat życia.
Słyszałam o tym od innych, do mnie tego nie mówiła.
Mówiła mi natomiast, że o. Pio był u niej jednego razu – już po jego śmierci – i
wiele jej mówił o niej samej i dla niej, ale nie chciała mi tych jego słów
powtórzyć. Spytałam tylko czy mówił dobrze czy źle, na co tylko uśmiechnęła
się i powiedziała: „Naturalnie dobrze.”
Opowiadała mi jedna z pań, że wchodząc raz do pokoju Zofii-Medardy,
powiedziała na powitanie prawie bezwiednie, że sama była zaskoczona
własnymi słowami: „Niech będzie uwielbiony Bóg w swoich Aniołach i

swoich Świętych”.

ODWIEDZAJĄCY
Bywali u siostry przeważnie ludzie głęboko wierzący. Przychodzili niektórzy raz
i nie więcej, byli tacy, którzy stale utrzymywali z nią kontakt ze względu na
wskazówki dla życia wewnętrznego. Inni, którzy przyszli pierwszy raz, byli
nieufni, i chociaż ją przedtem krytykowali na podstawie tego co o niej słyszeli,
przy osobistym zapoznaniu zmienili zdania na korzyść Zofii-Medardy.
29
Ale byli i tacy, którzy przychodzili z ciekawości albo, by ją wypróbować.
Przyszedł jednego razu młody człowiek i zameldował się, że przychodzi z UB,
aby zrobić z nią wywiad. – Zofia-Medarda miała wtedy jeszcze oczy zdrowe ,
przyjrzała mu się i mówi: „Panie! Pan jest z UB? – Pan jest bratem (tu
wymieniła nazwisko), który tu u mnie czasem bywa”. Na to pan ją przeprosił i

przyznał, że chciał tylko przekonać się czy ona zorientuje się w tym podstępie.

TO CO SIOSTRA GŁOSI
JEST PO PROSTU CIĄGIEM DALSZYM OBJAWIEŃ SIOSTRY FAUSTYNY
Odwiedził ją też pewnego razu ks. Sopoćko z Krakowa, były spowiednik Siostry
Faustyny, który chciał poznać siostrę Medardę osobiście, by przekonać się, co
Zofia Wyskiel mówi o Miłosierdziu Bożym. Po dłuższej z nią rozmowie orzekł,
że to co Siostra głosi jest po prostu ciągiem dalszym objawień siostry Faustyny.
Powtarzała mi to sama Zofia Wyskiel.
Siostra Medarda głosiła Miłosierdzie Boże i modliła się głównie o
zatwierdzenie święta Miłosierdzia Bożego, o które upominał się przez nią Pan
Jezus, a które ma być wyznaczone na I niedzielę po Wielkiejnocy.
W tym też dniu tj. w I niedzielę po Wielkiejnocy przychodził do niej Pan
Jezus – widziała Go żywego, przychodził wcześnie rano, przepiękny,
rozmawiał z nią i widziała jak potem chodził do innych domów, także do
niektórych kościołów, zwłaszcza tych gdzie był czczony OBRAZ
MIŁOSIERDZIA BOŻEGO, do Ojca świętego, wszędzie błogosławił i udzielał
Swoich hojnych łask.
Każde takie odwiedziny były oczywiście wyróżnieniem dla danej duszy. Więc
bywało, że będąc np. w jednym domu, odwiedził jedną z dusz tam
zamieszkałych, a drugiej nie.
W ten sposób spędziła Siostra cały ten dzień z Panem Jezusem i miała nam
potem wiele do powiedzenia. Ale trudno spamiętać to wszystko.
30
Chyba są jakieś notatki z tych dni, ale nie wiem komu je podyktowała. Wiele z
jej wypowiedzi w ogóle dziś nie pamiętam, ale przytoczę jeszcze kilka zdań,

zwłaszcza na temat dusz zmarłych.

NIGDY NIE MOŻNA ZWĄTPIĆ CZY DUSZA JEST ZBAWIONA
„Nigdy nie wiemy jaki jest w ostatniej chwili życia proces między duszą a
Bogiem, toteż nigdy nie można zwątpić czy dusza jest zbawiona, choćby nawet
nie przyjęła Sakramentów świętych w godzinie śmierci.”
O jednej z takich właśnie dusz orzekła: „Wzbudził żal doskonały przed
śmiercią i jest zbawiony.”
O innej: „Dusza ta była bardzo serdeczna i to jej zaliczono – jest
zbawiona.” (Zgadzało się, że ta dusza była serdeczna.)
„A ten otrzymał wielkie łaski za gorliwe odmawianie Różańca świętego (co
się tez potwierdziło) i jest już w niebie.”
„Ten miał wielka łaskę, bo umarł w obecności Najświętszego Sakramentu”
(zgadzało się, ten człowiek zmarł nagle, prowadząc pod baldachimem kapłana
w czasie procesji z Najświętszym Sakramentem. Kapłan pobłogosławił
umierającego Najświętszym Sakramentem.)
„Ten chłopiec ma nagrodę w niebie za walkę z ciężkimi pokusami przeciw
czystości”.
„A te dusze musza w czyśćcu ciągle powtarzać >Wierzę w Boga…<
ponieważ za życia miały słabą wiarę.”
„Ta dusza opuściła męża na ziemi dlatego teraz (w czyśćcu) musi ciągle
chodzić za swoim mężem, jakoby ciągle go szukała.”
O innej: „Doznała szoku stanąwszy przed Bogiem, gdy zrozumiała, że jej
życie było omyłką. Pokutuje głównie za niereligijne wychowanie synów.”
31
Bardzo ciężko i długo pokutują dusze za cywilne związki małżeńskie bez ślubu
kościelnego.
Pierwsza dusza zwróciła się do Zofii Wyskiel o pomoc dopiero 5 lat po swojej
śmierci, wcześniej nie było jej dane.
Po pogrzebie zwraca się dusza nie do tych, którzy rozpaczają, lecz do dusz ,
choćby dla nich obcych, ale pobożnych, które za nią się modlą: u nich szukają
pociechy.
Zofia Wyskiel mówi, że do chwili pogrzebu dusza znajduje się przy swoim
ciele, a modlitwy pogrzebowe przynoszą jej wielką ulgę. Po pogrzebie
dopiero dusza idzie na miejsce swojego przeznaczenia.
Prawie każda dusza przechodzi przez czyściec, lecz były też dusze spośród
moich znajomych, o których Zofia Wyskiel wypowiadała swoje zapewnienie, że
poszły prosto do nieba. Ale były to wyjątki.
„Ofiary nie idą do czyśćca.” Tak powiedziała o pewnej znajomej, o której
wiem, że ofiarowała swoje życie Matce Boskiej w pewnej intencji, a zmarła w
kilka tygodni po złożeniu tej ofiary.
O innej: „Zaliczono jej to, że była dobra dla drugiego męża, chociaż
nieślubnego.”
„Dobre uczynki ją zbawiły.” Albo: „Jest dobrze osądzona za dobre
uczynki.”
Bywało, że Zofia duszy, o którą pytano nie mogła „znaleźć”. Miała wtedy
wątpliwości, czy ta dusza jest zbawiona. Ale nigdy i o żadnej nie twierdziła tego
z pewnością.
Dusza, o które pytano, ukazywały się natychmiast, o ile zmarły w ostatnich
latach, bo dawniej musiała je czasem długo „szukać”.
32
O niektórych duszach mówiła, czy długo będą w czyśćcu. O pewnej duszy
np., że w jakieś bliskie święto będzie uwolniona. W to bliskie święto (to był
grudzień) tj. w Boże Narodzenie dusza ta była wolna.
Radziła ofiarować swoje cierpienia za zmarłych, również dobre uczynki, a
nade wszystko zamawiać Msze święte. Zofia uważała dobre uczynki za
wielce zbawienne, a także i wszelkie praktyki religijne. Natomiast za największe
zło uważała chciwość.
O pewnej znajomej mojej, która tuż przed śmiercią nie przyjęła kapłana z
sakramentami św., a którego przywołano, orzekła Zofia, że przez głupotę swoją
odrzuciła Sakramenty święte, będzie długo w czyśćcu, ale będzie zbawiona.
Zofia-Medarda powtarzała, jak niezgłębione jest Miłosierdzie Boże, tego
człowiek zrozumieć nie może. Jak wielka jest Miłość Boga do ludzi, tego my
pojąć nie jesteśmy zdolni.
Trzeba pamiętać, że Zofia-Medarda GŁOSIŁA MIŁOSIERDZIE BOŻE, więc
zwłaszcza z tego aspektu rozpatrywała sprawy i takie przykłady podawała.

Ale kto za bardzo pochłonięty jest sprawami ziemskimi, ten nie jest Bogu miły.

O ŚW. TERENI I DUSZACH ŚWIĘTYCH NIE BEATYFIKOWANYCH
O św. Tereni mówiła, że była ona większą świętą na ziemi niż niejeden święty
w niebie. Mówiła także, że jest w niebie bardzo wiele dusz świętych, które tu na
ziemi nie były beatyfikowane. Ale o tych beatyfikowanych mówiła, że niektóre
musiały przejść przez czyśćcie, bo chociaż miały wielkie łaski Boże, dla których
mogły być nawet kanonizowane, lecz mogły mieć jeszcze swoje
niedoskonałości, które wymagały oczyszczenia czyśćcowego.

O sobie mówiła, że nie będzie nigdy beatyfikowana.

NAJWAŻNIEJSZA JEST DOBROĆ, MODLITWA I WIERNOŚĆ BOGU
33
O pewnej duszy pośród żyjących mówiła: „Jest to dusza wyjątkowo
uprzywilejowana.”
O pewnym moim znajomym: „Powinien iść do klasztoru.” (Ten pan wyznał mi
później, że ma zamiar wstąpić do klasztoru, ale obecnie nie może, bo ma na
utrzymaniu staruszków – rodziców.)
Pewnej pani Zofia-Medarda zarzuciła: „Pani nie modli się do św. Józefa.”
„Najważniejsza jest dobroć, modlitwa i wierność Bogu.”
„Nie filozofować, lepsza jest ślepa wiara!”
„Dlatego prosta służąca ma więcej zrozumienia dla spraw Bożych, niż
niejeden człowiek wykształcony.” Wszakże wykształcenie nie jest

przeszkodą, by zgłębić poznanie Boga – jest raczej pomocą.

GDY NIE MOŻNA LUDZIOM MÓWIĆ O BOGU,
TRZEBA MÓWIĆ BOGU O LUDZIACH.
Winni jesteśmy posłuszeństwo Kościołowi, zalecała też wielce
posłuszeństwo swojemu spowiednikowi.
W sprawach, których nie umiała rozstrzygnąć, mówiła: „Spytaj księdza.”
Czasem jej odpowiedzi dla pytających były najbardziej nieoczekiwane.
Często sama w swej odpowiedzi od Pana Jezusa nie wiedziała jak ją rozumieć,
ale rozumiał ten, który pytał.
Jedno nasze „Kocham Cię” zwrócone do Pana Jezusa, to już jest Komunia św.
duchowa.
Święto Miłosierdzia Bożego według zdania Zofii Wyskiel zostanie zatwierdzone
dopiero po beatyfikacji Siostry Faustyny.
Arystokracja ma teraz większe łaski u Boga ponieważ nie jest szanowana na
ziemi.
34
O pewnym bogatym krewnym twierdziła, że bardzo zbliżył się do Boga z chwilą,

gdy w czasie okupacji stracił swój majątek. To go zbawiło.

JESZCZE KILKA UWAG ODERWANYCH!
Opowiedziała mi Siostra Medarda, jak jednego razu jadąc tramwajem wpadła w
zachwyt na temat „Jam jest który jest”, że zapomniała o świecie i zamiast
przesiąść do innego tramwaju zajechała przed sam pałac biskupi na Śródce,
skąd miała potem daleką drogę pieszo do św. Rocha, gdzie znajdował się
klasztor, w którym mieszkała.
W kościele Farnym, chyba też w okresie okupacji Pan Jezus nałożył jej koronę
na głowę. Do tego stopnia miała wrażenie rzeczywistości, że szła powolutku i
ostrożnie, aby jej ta korona z głowy nie spadła.
A u Franciszkanów zauważyła Zofia-Medarda pewnego razu, że wszyscy tam
ludzie są w stanie łaski. Zdziwiłam się „Czy wszyscy?, a wytłumaczyła mi, że
jest 2 sierpnia, kiedy ludzie tu są po spowiedzi, aby uzyskać odpust, więc jest to
możliwe.
Mówiła kiedy indziej, że dusza odchodząca od konfesjonału jest tak piękna, że
chciałaby ją adorować, że człowiek po przyjęciu Komunii św. jest tak
przebóstwiony, że adoruje ona Boga w tej duszy. Ale nie każda dusza w
równym stopniu jest uświęcona.
Przed kościołem Zofia-Medarda wspierała każdego żebrzącego z tego, co
niewiele posiadała.
Największą dla niej przykrością było, gdy niekiedy niechcący kogoś uraziła. We
wszystkich jej posunięciach wyczuwało się tę szczerą miłość bliźniego.
Wchodząc do domu, w którym mieszkam, usłyszała słowo ”Salve” – dopiero
wtedy zauważyłam, że nad bramą w murze jest napis „Salve”. Była zdania, że
trzeba dbać o estetyczny wygląd. Mówiła: „Oblubienica Chrystusa musi
ładnie wyglądać”.
35
O pewnej chorej mojej znajomej, która przez wiele lat leżała obłożnie chora i
obezwładniona tłumaczyła Zofia-Medarda, że cierpi ona za tych, którzy
chodzą złymi drogami. Bóg obrał ją sobie jako ofiarę – dlatego nie mogła
chodzić.
Pewnego razu zaprosiła do siebie pewną znajomą sobie studentkę i
równocześnie znajomego młodzieńca na tę samą godzinę. A gdy przyszli,
powiedział im bez wstępu: „Zapoznajcie się, bo wy będziecie małżeństwem.”
Ci młodzi byli zaskoczeni takim oświadczeniem. Po jakimś czasie bliższego
poznania rzeczywiście się pobrali i są - jak słyszałam po śmierci Zofii-Medardy
- bardzo szczęśliwi. Podobna historia, gdy raz w czasie okupacji Siostra mnie
odwiedziła. Właśnie miała Siostra wychodzić, gdy nadeszła do mnie taka para:
Włodek i Marysia. Siostra Medarda witając się spytała – czy to rodzeństwo?
„Nie” – była odpowiedź, a czy narzeczeni? „Też nie”. Wtedy Siostra spojrzała
na Marysię i przemówiła do niej mniej więcej w te słowa: „Proszę pani! Pani
sobie lekceważy uczucia tego pana – a on na to zasługuje. To bardzo
prawy chłopiec. On panią kocha, a pani sobie z niego żartuje. Niechże się
pani dobrze zastanowi!” itd. Po czym pobłogosławiła obydwoje, pocałowała i
Marysię i Władzia w czoło i odeszła. Odprowadziłam Siostrę do drzwi
wyjściowych. Wróciłam do pokoju, a tych dwoje po prostu zaniemówiło. Władek
siedział z opuszczoną głową, Marysia pierwsza przyszła do przytomności i
mówi, że to przecież coś niesamowitego i czy ja tej pani (Siostra była w stroju
cywilnym) coś o nich przedtem wspominałam? „Jakże mogłam coś mówić,
skoro nie wiedziałam, że do mnie przyjdziecie!”.
Było to pod koniec okupacji i tych dwoje młodych straciłam z oczu. Po 10-ciu
latach: mniej więcej spotkałam owa Marysię z dwiema dziewczynkami – jak się
okazało – córeczkami w Szczecinie na ulicy. Ucieszona tym spotkaniem
opowiedziała mi teraz, jak to wówczas słowa Medardy ją wstrząsnęły, jak
zaczęła obserwować Władka, by go poznać bliżej, aż zdecydowała się wyjść za
niego za mąż i jak bardzo jest szczęśliwa. „Nie mogłabym mieć lepszego
męża, jest dla mnie wzorem jak należy postępować w życiu” – dodała.
36
Pewnego razu, będąc u Zofii Wyskiel, gdy odchodziłam wspomniałam, że idę
teraz pieszo do domu, bo nie mam nawet na tramwaj. Siostra zaproponowała
mi 2 zł ale powiedziałam: „Od Ciebie nie przyjmę”. Lecz ona nalegała, mówiąc:
„Niech mi Pan Jezus za to da 1000 zł., których potrzebuję”. Wobec tego
przyjęłam, ale nie pojechałam tramwajem a kupiłam sobie za to pomidorów na
kolację. I tak wracając pieszo, spotkałam po drodze znajomego, który też znał
Zofię-Medardę i – witając się ze mną spytał, czy nie zobaczę się z Zofią-
Medardą, bo chciałby przekazać przeze mnie dla niej 1000 zł., które od dawna
dla niej przeznaczył, a nie ma czasu, by do niej zajść. (W owych czasach
pookupacyjnych 1000 zł nie było tak wiele, bo było to chyba krótko przed
przeliczeniem 1000 zł na 30 zł). Pieniądze przyjęłam i wróciłam, ażeby jej to
wręczyć.
Zofia-Medarda była wówczas pod silnym wrażeniem, aż jej się włosy zjeżyły na
głowie (jej słowa), bo to wyraźny cud. Ofiarodawca 1000 zł chciał w ten sposób
okazać Zofii Wyskiel swoją wdzięczność za modlitwę, gdy był w wielkim
niebezpieczeństwie życia po ciężkim wypadku samochodowym. Pamiętam
wtedy jak idąc z Zofią-Medardą, na ulicy spotkaliśmy żonę tego pana, która z
płaczem opowiedziała nam o tej tragedii i że stan męża jest beznadziejny.
Siostra ją pocieszała i zapewniała, że mąż nie umrze, a wyleczony będzie
przez cudowny medalik. Później dowiedzieliśmy się, że gdy żona tego dnia
odwiedziła chorego w szpitalu zauważyła, że ma on przypięty do bielizny
cudowny medalik, który – jak się okazało – umieściły Siostry szpitalne.
Lekarze w pierwszych trzech dniach nie zajmowali się chorym, uważając
wszelkie leczenie jako bezcelowe. Lecz gdy niespodziewanie po trzech dniach
pacjent jeszcze żył, zdecydowali się go zoperować. Chory leżał w szpitalu pół
roku i wyzdrowiał zupełnie. Pracował normalnie i żył jeszcze wiele lat.
To jeden z niezwykłych przykładów, które pamiętam dokładnie, więc go podaję.
Przyszedł pewnego razu do Zofii Wyskiel pewien pan, zdaje się, inżynier,
którego Ona będąc już niewidomą – przywitała słowami – zanim ten zdążył się
przedstawić i przywitać – „Pan powinien iść na teologię”. Ten pan
37
odpowiedział, że właśnie przychodzi do niej po radę, bo chciałby w jakiś sposób
służyć Bogu i nie wie czy ma zostać kościelnym czy nawet kapłanem. Ale mówi
– zawód ma inny. Zofia radziła porzucić dotychczasowy zawód i zostać
kapłanem. Jak się potem stało – nie wiem.
O innych, starszym małżeństwie, bardzo pobożnych mówiła, że będą jeszcze
żyć, bo: „Mają wiele jeszcze do zdziałania”.
O innej duszy: „Musi jeszcze wiele zbawić dusz” (przez dalsze życie,
modlitwy i cierpienia).
W swojej pokorze mówiła modląc się do Boga: „Jeżeli nie możesz wysłuchać
mnie, wysłuchaj Inkę”.
Gdy planowałam w pewnym okresie wyjazd z Poznania na stałe zaprotestowała
stanowczo mówiąc: „Pan Jezus powiedziałby Quo vadis?” Ze swoimi
współlokatorami miała kiedyś przykrość i nieporozumienie. Ponieważ nie
dopuszczała nigdy do niezgody, przy najbliższej okazji starała się sprawę
załagodzić pomimo, że nic przeciw nim nie zawiniła. W najbliższe Święta więc
wstała z łóżka (wtedy już obłożnie chora) ubrała się w porannik i poszła tym
ludziom złożyć życzenia świąteczne, po czym oczywiście znów zapanowała

harmonia.

„JESTEŚMY TU WSZYSCY RAZEM OPRÓCZ ALEKSANDRA”-
„ALEKSANDER JEST JUŻ Z NAMI”.
Jednego razu w czasie okupacji, będąc u mnie, zauważyła wyjętą właśnie z
szuflady fotografię mojego dawno zmarłego ojca, przerwała naszą rozmowę i
mówi: „Poczekaj, bo to twój ojciec i chce coś powiedzieć: mrugnął na mnie
okiem z tej fotografii”. Prosił nas o modlitwę za swego brata niedawno
zmarłego, a ostatniego z licznego rodzeństwa. Mówił: „Jesteśmy tu wszyscy
razem oprócz Aleksandra”.
Po pewnym czasie ojciec mój ukazał się Zofii i powiedział: „Aleksander jest
już z nami”.
38
Był pewien okres, że Zofia-Medarda miała szczególną łączność z Dzieciątkiem
Jezus. Gdy bardzo cierpiała, Dzieciątko ją pocieszało, pieszczotliwie się do niej
odnosząc i z figlarną minką szepcząc jej coś do ucha.
„CHRYSTE! GDZIE TY JESTEŚ?!” – „TU JESTEM!”
Raz, wśród cierpień niezamierzonych, nocą, zauważyła Zofia w pewnym
momencie: „Chryste! Gdzie Ty jesteś?!” – „Tu jestem!” – usłyszała głośno,
wyraźną odpowiedź Pana Jezusa – tuż przy łóżku.
Było to dla niej potwierdzeniem, że Bóg wie o jej cierpieniach i chce, aby
cierpiała.
Tak więc oto Bóg umożliwił jej przetrwanie tych wielkich cierpień, o których
sama wyrażała się, że dochodzą do zenitu.

Przez wiele lat najbardziej dolegał jej ischias (rwa kulszowa).

„NIE BĘDZIE DZIURY W NIEBIE, GDY PANA TAM ZABRAKNIE”
Opowiedziała mi też jak próbowała w długich rozmowach nawrócić pewną
duszę, ale bezskutecznie. Aż w końcu zniecierpliwiona, powiedziała temu panu:
„Nie będzie dziury w niebie, gdy pana tam zabraknie” – Dopiero te słowa
podziałały i nawrócił się.
Inny, przyszedłszy zastrzegał się na wstępie, że jest ateistą i nigdy do
spowiedzi nie pójdzie ale przyszedł, aby ją poznać. Po dłuższej rozmowie
skruszył się, prosił Siostrę Medardę o błogosławieństwo, a po trzech tygodniach
nadeszła wiadomość, że odbył szczerą spowiedź z całego życia.
Słyszałam o wielu podobnych nawróceniach.
Dla biednych miała Zofia-Medarda tyle współczucia, że jakiegoś schorowanego
żebrak, który nie miał się gdzie podziać, przenocowała przez szereg nocy w
swoim pokoju na kanapce.
39
Mówiłam do niej, że nie mając kontaktu ze światem, nawet nie wie co się w
świecie dzieje (miałam na myśli obecną demoralizację). Na to Zofia
odpowiedziała: „Ja wiem, ja to wszystko widzę, dlatego ciągle na nowo

ofiarowuję się na cierpienia”.

NIE PRZYPUSZCZAŁAM, ŻE BLISKI JEST JEJ KONIEC
Ostatni raz widziałam Zofię-Medardę w niedzielę 13 maja 1973 r. Była bardzo
słaba, że zaledwie mogła mówić. Nie przypuszczałam, że bliski jest jej koniec,
bo w tak ciężkim stanie widziałam ją już częściej.
Zofia-Medarda Wyskiel zmarła w środę, 16 maja 1973 r. w godzinach
przedpołudniowych. Nikt w tym momencie przy niej nie był – zgodnie z jej
życzeniem – bo mówiła do mnie nieraz, że chciałaby być sama w godzinie

śmierci, aby nikt jej nie przeszkadzał w tej wielkiej chwili spotkania z Bogiem.

POGRZEB
Pogrzeb odbył się w sobotę 19 maja przy najpiękniejszej pogodzie, w
pierwszym i ciepłym dniu wiosennym. Pochowana jest na cmentarzu
sołackim, bo tak sobie życzyła. Ubrano ja do trumny w białą suknię, też
stosownie do jej życzenia.
W pogrzebie uczestniczyło ośmiu kapłanów, kilka Sióstr zakonnych, ludzi około
500 osób.
W kostnicy ludzie ocierali różańce o ręce zmarłej, nastrój był pełen pokoju i
ciszy.
Przemówił jeden z kapłanów na temat jej ofiarnych cierpień, któraś z pań o tym
jak Zofia-Medarda nauczyła nas poznawać i wielbić Miłosierdzie Boże. Jeden z
panów świeckich mówił na temat jej żarliwej i skutecznej modlitwy.
Po pogrzebie ludzie długo jeszcze śpiewali pieśni przy jej grobie.
40
Do dziś ludzie ja tam odwiedzają, wnioskując po zawsze świeżych kwiatach i
pielęgnacji grobu.
O pogrzebie mówiono, że był niezwykły. Ktoś powiedział: „Jeszcze na takim
pogrzebie nie byłem”. Ktoś inny: „Dziwny był ten pogrzeb, jakby świętą

chowali”.

ZNAMIENNY SEN O ZOFII-MEDARDZIE
Ja osobiście w dzień po pogrzebie miałam znamienny sen o Zofii-Medardzie.
Otóż śniłam, że przyszła do mnie (do domu, w którym mieszkałam w
dzieciństwie) – przyszła w stroju kapłańskim, w białej do ziemi spływającej
kapie, jakiej używa się przy błogosławieństwie Najświętszym
Sakramentem, zbliżała się majestatycznym krokiem, powoli, w postawie
pełnej godności. A w kilka dni później powtórnie śniła mi się, jak zdejmowała

bandaż z mojej niedawno przedtem złamanej ręki.

OD AUTORKI
Jej opiekę nad sobą dostrzegam często. Wiem, że wiele osób zwraca się do
Niej z prośbą w różnych intencjach i bywają wysłuchane.
To co napisałam, jest oczywiście skrótem tego, co by można powiedzieć o
Zofii-Medardzie. Wiele szczegółów, których nie pamiętam dokładnie, wolałam w
ogóle nie notować. Bywałam u Zofii często i byłam nieraz zaskoczona
niecodziennym naświetleniem życia nadprzyrodzonego. A zawsze też w
różnych troskach wychodziłam pocieszona i z nowym zapałem do wierności i
gorliwości w służbie Bożej.
„Niech będzie uwielbiony Bóg w Swoich Aniołach i Swoich Świętych!”
Janina Thomasówna

Poznań, w styczniu 1974 r.

malirycerze.pl/userfiles/Medarda/swiadczenie …